Drie close-ups van de blote torso van een vrouw, met de curve van haar borsten
← Terug naar Lucy, ongefilterd

Lichaam

Een ode aan borsten

2 min lezenLucy

Ik hou van borsten. Van de mijne, en van de jouwe!

Ik snap niet waarom mainstream social media het lichaam van een vrouw wél tonen als het iets moet verkopen. Iets moet suggereren. Of iemand moet opwinden.

Push-up bh? Mag.

Diep decolleté? Mag.

Seksueel suggestief? Mag.

Objectivering? Mag.

Maar een naakte borst, die gewoon bestaat? GECENSUREERD. En dat is zo URGH

Het zijn gewoon... borsten. Ik hou van borsten.

Ik hou van de mijne. En ik hou ervan naar die van anderen te kijken.

Ze zijn allemaal anders. Andere vormen. Andere maten. Andere tepels. Andere manieren waarop ze vallen, bewegen, veranderen met de jaren. En altijd ZO MOOI.

Ze zijn zacht. Elegant. Ze kunnen een baby eten geven.

Gewone sociale media hebben niks tegen borsten, zolang ze verpakt zijn voor consumptie. Omhoog geduwd. Net genoeg bedekt. Of suggestief gefotografeerd.

Maar de hele borst tonen zonder seksualiteit te suggereren?

AH NEE HE! DAT MAG NIET! HEKS!

Waarom? Waarom mag objectivering wel, maar gewoon naakt zijn niet?

Waarom hebben ze beslist dat een tepel een beeld automatisch seksueel maakt? En waarom laten we hen dat voor ons beslissen?

Ik wil niet doen alsof borsten nooit seksueel kunnen zijn. Natuurlijk zijn ze dat soms.

Maar...

Soms is een naakte borst gewoon een naakte borst. Niets meer.

Dus dit is mijn ode aan borsten.

Ik hou van de mijne. En van de jouwe!

Daarom bouwde ik ook Perzik. Op Perzik mag een naakte borst gewoon een naakte borst zijn.

Essays van Lucy

Verder lezen

Kom terug als de deuren opengaan.

Hoor als eerste over de herlancering, nieuwe essays en de uitnodiging voor de community.

Geen spam. Alleen nieuws over de herlancering, nieuwe essays en de eerste uitnodiging. Lees ons privacybeleid