We krijgen het verhaal van Eva te horen als een waarschuwing. Ze was nieuwsgierig. Ze greep naar kennis. Ze wou meer. Ze nam een hap en sindsdien krijgen vrouwen de schuld.
We erven schaamte lang voor we verlangen begrijpen.
Een vrouw die zich goed voelt in haar lichaam wordt al snel gezien als een vrouw die aandacht zoekt. Een vrouw die van seks geniet, wordt nog altijd harder beoordeeld dan een man die hetzelfde doet. Een vrouw die "nee" zegt, is moeilijk. Een vrouw die "ja" zegt, is roekeloos. Geen van beide is een uitnodiging om in haar plaats te beslissen. Dat is consent.
Mijn naam is niet Eva. maar ik beet in de appel.
Ik wou mijn lichaam leren kennen voor iemand anders me vertelde wat het betekende. Ik wou verlangen begrijpen zonder het te herleiden tot iets wat van mannen was. Ik wou gezien worden als een volledig mens. Niet alleen als een fantasie.
Mijn naam is niet Eva. maar ik beet in de appel.
Ik glimlachte wanneer ik wou schreeuwen. Ik verontschuldigde me voor ik iets zei. Ik kleedde me voor mijn veiligheid, niet voor mijn plezier. Ik twijfelde aan mijn eigen gevoel voor ik het gedrag van een ander in vraag stelde.
Mijn naam is niet Eva. maar ik beet in de appel.
Ik mag ruimte innemen. Ik mag ouder worden. Bijkomen. Veranderen. Begeerlijk zijn of niet. Seksueel zijn of niet. Mijn lichaam tonen of bedekken. Kiezen.
Mijn naam is niet Eva. Maar ik blijf van de appel eten. Opnieuw en opnieuw. En met elke hap kies ik voor mezelf.
Daarom bouwde ik ook Perzik.
