Een van de fouten die ik de eerste keer maakte, was Perzik gratis toegankelijk maken.
Toen voelde dat als de juiste keuze. Ik wou Perzik toegankelijk maken. Ik wou zo weinig mogelijk drempels tussen iemand die de community ontdekte en iemand die er deel van werd.
Ik onderschatte hoeveel het kost om zo'n community draaiende te houden.
Servers moeten draaien. Opslag kost geld. Ontwikkeling kost geld. Moderatie kost tijd. Een platform online, veilig en goed werkend houden is niet gratis. Ook niet als je het gratis kan gebruiken.
Lange tijd betaalde ik die kosten zelf. Perzik werd een persoonlijke investering die bleef groeien. Tot ik niet langer zeker wist of ik ze alleen kon blijven dragen.
Maar geld was niet het enige probleem.
Gratis betekent ook dat je makkelijk binnenraakt
Als je alleen een e-mailadres nodig hebt om lid te worden van een community, is de drempel heel laag. Dat is prachtig als iedereen met goede bedoelingen komt.
Niet iedereen doet dat.
Een e-mailadres kan anoniem zijn. Je maakt er in een paar minuten eentje aan en gooit het even snel weer weg. Je moet er amper verantwoording voor afleggen.
En als je een community bouwt rond lichamen, kwetsbaarheid, intimiteit, zelfexpressie en consent, is verantwoordelijkheid belangrijk.
Heel belangrijk.
Dat heb ik zelf ondervonden.
Daarom wil ik de drempel bij de nieuwe Perzik iets hoger maken.
Niet om Perzik exclusief te maken. Niet omdat ik denk dat betalen automatisch van iemand een goed mens maakt. Maar omdat lid worden een bewuste keuze moet zijn.
Ik wil dat mensen een kleine investering doen om hier te zijn. Ik wil dat lid worden meer betekent dan ik had een e-mailadres en was nieuwsgierig.
En ja, er is ook de heel praktische reden:
Iemand moet voor Perzik betalen
Er is nog een principe waar ik niet aan wil raken terwijl ik dit platform opnieuw opbouw:
Ik wil je gegevens niet verkopen.
Die belofte maakte ik eerder al. En ik wil ze houden.
We kennen de zin allemaal: als je niet voor het product betaalt, ben jij het product.
Het internet heeft ons geleerd dat we community's, sociale netwerken en platformen gratis mogen verwachten. Maar ze zijn niet écht gratis. Iemand betaalt ervoor. Altijd.
Soms zijn dat adverteerders. Soms investeerders. Soms gebeurt het door gegevens over de mensen op het platform te verzamelen, te analyseren en te verkopen.
En soms, zoals bij Perzik, betaalt de persoon die het bouwt gewoon alle rekeningen. Tot het niet meer gaat. Ik wil niet dat de nieuwe Perzik op een van die dingen rust.
Ik ben liever eerlijk over wat we uitwisselen: je betaalt om deel uit te maken van Perzik.
Met dat geld houden we de servers draaiende, het platform onafhankelijk en de community leefbaar. Het vormt ook een kleine maar betekenisvolle drempel tussen mensen die écht willen meedoen en rotte appels die gewoon makkelijk binnen willen raken.
Houdt betalen op magische wijze iedereen met slechte bedoelingen buiten? Natuurlijk niet. Maar het helpt wel om mensen verantwoordelijk te houden.
Iets bouwen dat écht kan standhouden
Perzik opnieuw opbouwen betekent eerlijk kijken naar wat de eerste keer niet werkte. Niet gewoon hetzelfde bouwen en hopen op een ander resultaat.
Ik wil een community die zichzelf kan dragen. Ik wil sterkere grenzen. Ik wil verantwoordelijkheid. Ik wil de mensen beschermen die hier kwetsbaar durven zijn.
En ik wil dat Perzik kan bestaan zonder de mensen die het gebruiken te veranderen in een product dat verkocht wordt.
Dus ja, aan de nieuwe Perzik zal een prijskaartje hangen. De korte versie van waarom staat in de veelgestelde vragen.
Want onafhankelijkheid kost geld. Privacy kost geld. En servers kosten zéker geld.
En als we dit opnieuw bouwen, wil ik het zo doen dat Perzik een kans krijgt om te blijven bestaan.
