Niemand wordt met schaamte geboren.
Een klein meisje kijkt niet naar haar lichaam en besluit dat het fout is. Ze gelooft niet dat haar stem te luid is, dat haar woede onaantrekkelijk is, of dat haar verlangen iets is om te verbergen.
Terwijl dat meisje opgroeit tot een vrouw, leert ze dat haar lichaam er is om beoordeeld te worden. Dat 'begeerlijk' zijn beloond wordt, maar dat ze veroordeeld wordt zodra ze zelf haar seksualiteit bepaalt. Dat ruimte innemen gevolgen heeft.
Lange tijd dacht ik dat ik die schaamte had afgeleerd. Ik heb me altijd op mijn gemak gevoeld bij naaktheid. Bloot zijn vond ik nooit echt moeilijk.
Mijn seksualiteit wel.
Ik besefte dat ik me niet meer schaamde voor mijn naakte lichaam, maar wel nog voor mijn eigen verlangen. Ik ben die schaamte nog altijd aan het afleren.
Toen veranderde mijn lichaam. Ik ben bijgekomen en daarmee verdween een deel van mijn zelfvertrouwen. Ik ben keihard voor mezelf. Elke foto, elke outfit, elke weerspiegeling werd een nieuwe kans om mezelf af te breken. Ik probeer die kritiek te vervangen door zachtheid. Mijn lichaam is geen decoratie. Het is er niet alleen om bekeken te worden — dat is consent. Het draagt me door het leven, ook als migraine, IBS en PCOS het soms moeilijk maken. Het verdient liefde.
En ergens daartussen besefte ik nog iets. Ik weet niet wie ik ben als ik niet voor anderen perform.
Niet alleen voor mannen. Voor iedereen. Aantrekkelijk zijn. Meegaand zijn. Zelfverzekerd zijn. Als je je hele leven bekeken wordt, is het moeilijk te weten waar het performen stopt en waar jij begint.
Ik ben dat nog aan het uitzoeken.
Misschien is dat wat schaamte afleren echt betekent. De versie van jezelf loslaten die voor alle anderen gemaakt werd.
Ik begon aan Perzik omdat ik een plek nodig had waar dat afleren geen performance hoeft te zijn. De korte versie staat in de veelgestelde vragen.
