Iets wat ik écht haat aan Facebook, Instagram en zowat elk ander sociaal medium: ze hebben mensen wijsgemaakt dat ze het recht hebben om commentaar te geven op het lichaam van een ander.
Dat je iets kan typen, betekent niet dat je het ook mag. Dat is consent.
Ergens zijn we beginnen geloven dat iemands lichaam voer voor discussie wordt zodra die persoon een foto post. Dat iedereen er plots iets van mag vinden.
"Je bent bijgekomen."
"Je zou eens moeten glimlachen."
"Je bent hot."
"Ik zou wel…"
Wie vroeg dat? STFU.
Waarom denken mensen dat het lichaam van een ander er is voor hun commentaar? En waar is de empathie? Waar is de liefde voor elkaar? Wanneer hebben we beslist dat elke mening gedeeld moet worden? Zeker als die over het lichaam van een ander gaat.
Het is een van de redenen waarom ik met Perzik begon (daarover later meer). Ik wil een plek bouwen waar lief zijn voor elkaar vóór oordeel komt. Waar seksualiteit niet automatisch objectivering betekent. Waar iemand gewoon mag bestaan zonder publiek bezit te worden. Volgens mij zijn we vergeten dat een lichaam van de persoon is die erin leeft. Een persoon met gevoelens, onzekerheden en een echt leven.
En voor je zegt: "Waarom post je dan een foto online?"
Omdat een foto delen een vorm van zelfexpressie kan zijn. Van zelfontdekking. Soms leg je een moment vast. Soms vier je je lichaam. Soms stel je je kwetsbaar op. Soms deel je een foto gewoon omdat je je die dag mooi voelde.
Ik zou het zelfs kunst noemen.
Kunst is geen uitnodiging om de kunstenaar te beoordelen. Een zelfportret is geen open uitnodiging voor vreemden om het gezicht van de schilder te ontleden. Waarom vinden we dan dat iedereen plots mag oordelen zodra het doek een echt persoon is?
Een foto posten is niet om jouw mening vragen. Het is een stukje van jezelf delen. Dat is iets anders.
Wees vereerd dat je in het publiek mag zitten.
